Weekendje weg in Dinant

In de schaduw van de indrukwekkende rotsformaties waar de Maas zich een weg baant door de Ardennen, bewaart Dinant culinaire tradities die even stevig verankerd zijn als de citadel boven de stad.

De flamiche, die hartige quiche met een romige vulling van leeks en kaas, omarmt de eenvoud van het platteland. Onder een goudbruine korst verbergt zich een fluweelzachte vulling waarin de zachte zoetheid van prei samenvloeit met de romige diepte van lokale kazen. Elke hap is een eerbetoon aan de vruchtbare Maasvallei en de boeren die haar bewerken – een smakelijke dialoog tussen aarde en rivier.

De couque van Dinant, misschien wel het meest karakteristieke erfgoed, daagt zelfs de meest gedreven snoeper uit. Deze harde honingkoek, vaak kunstvol gevormd tot historische figuren of de saxofoon van Adolphe Sax, heeft een bijna legendarische hardheid die spreekwoordelijk is geworden. Gemaakt van enkel bloem en honing, zonder water of vet, vertelt deze koek het verhaal van een stad die zelfs uit schaarste iets moois wist te scheppen – een zoete herinnering aan volharding die letterlijk tanden op de proef stelt.

De escargots uit de omliggende heuvels, bereid met kruiden en boter die de aroma’s van het Ardense woud vangen, bieden een aardse tegenhanger. Hun langzame eetritme dwingt tot contemplatie, een culinaire pauze waarbij elke slak een kleine reis is door lokale terroir – een proeverij van het landschap zelf.

De lokale wijnen, met druiven gekweekt op de steile zuidhellingen langs de Maas, verrassen met hun minerale karakter en delicate fruitigheid. Deze wijnbouw, heroïsch op de moeilijke terrassen, levert een bescheiden maar karaktervolle expressie van een microklimaat dat ontstaat waar rivier en rotsen elkaar ontmoeten – een vloeibare getuigenis van een landschap dat zowel uitdagend als genereus is.